28 januari 2014

Campagnedagboek Job Cohen

26 april 2010

Het was een optimistische dag, het congres op zondag 25 april in Nijmegen. In het sfeervolle Concertgebouw De Vereeniging kozen de leden van de PvdA mij tijdens het congres als lijsttrekker voor de verkiezingen van 9 juni. Dat was niet écht onverwacht, mag ik wel zeggen, en toch vond ik het heel bijzonder. Mijn ouders, en dat heb ik gisteren ook verteld, werden in 1946 welbewust lid van de toen nieuwe partij, vlak na de oorlog, waarin zij ondergedoken waren geweest. Zij zagen de hoopvolle perspectieven, de kans op een betere wereld, en waren vastbesloten daaraan bij te dragen. Hoe moeilijk een situatie soms ook is: blijf perspectief zien. Dat hebben ze mijn broer en mij meegegeven, en het is in deze veranderende wereld nog steeds een wijze les.

Ook nu is het soms moeilijk perspectief te zien. Maar angst is een slechte raadgever. Mensen horen politici op tv om het hardst roepen om bezuinigingen. Ik zeg: kijk uit. Wees niet roekeloos. Het gaat om mensen en het gaat om hun banen. Als Wouter Bos in 2009 had bezuinigd zoals Mark Rutte dat wilde, hadden we er nu een leger werklozen bij ter grootte van de stad Utrecht. Dan had Corus, waar ik vorige week was, mensen moeten ontslaan die ze nu nog in dienst hebben, maar dan beter geschoold.

De PvdA groeide de afgelopen weken met honderden nieuwe leden. Zij kregen een korte workshop over het reilen en zeilen door kamerlid Hans Spekman en onze internationaal secretaris Marije Laffeber. Als je nieuwe leden vraagt waarom ze lid zijn geworden, zeggen veel mensen: ik had het gevoel dat het nu moest: het verlangen juist nu bij te dragen aan een fatsoenlijke samenleving. Wandelend door het prachtige concertgebouw zag ik alleen maar mensen die er zin in hebben. Die uitstralen dat ze graag bij deze club willen horen. Als lijsttrekker sta je in het middelpunt van de belangstelling, iedereen schiet je aan. Mensen wilden met me op de foto, vroegen een handtekening. Ik was als burgemeester van Amsterdam wel wat gewend, maar dit was toch anders. Het is echt heel bijzonder als zo’n bomvolle zaal je toejuicht en iedereen zo enorm enthousiast is. Ik voelde tegelijk de grote verantwoordelijkheid die ik nu heb.

Een bomvol De Vereeniging

Buiten het gebouw stond in de voortuin een groot scherm waarop je het congres binnen kon volgen. Het was een stralende, zonnige dag, dus daarvan werd druk gebruikgemaakt en dat zag er heel gezellig uit. Toen ik ’s ochtends bij De Vereeniging aankwam, stonden er demonstranten voor de deur. Studenten, milieuactivisten en mensen in rolstoelen of vertegenwoordigers van chronisch zieken en gehandicapten. Onder hen Jan Troost, voormalig voorzitter van de Chronisch Zieken en Gehandicapten Raad. Samen hebben we in 2003 in het Comité voor het Europees Jaar van Gehandicapten gezeten. Hij vroeg me om “één minuutje mantelzorg” en dat heb ik hem natuurlijk gegeven. Veel mensen maken zich zorgen over de mantelzorg en de awbz. Ik heb hem gezegd dat de PvdA zich sterk maakt voor mantelzorgers. Ik weet als geen ander hoe onmisbaar mantelzorg is.

Job Cohen praat met studente Lisa Wsterveld

Een aantal studenten protesteerden tegen ons plan de huidige studiefinanciering om te zetten in een sociaal leenstelsel. Ik ben daar wel vóór. Als je op kosten van de samenleving mag studeren en je daardoor een betere baan krijgt met een hoger salaris, dan is het niet meer dan redelijk dat je de studiekosten terugbetaalt. De kritiek van de studenten is dat een studieschuld veel mensen zal afschrikken een vervolgopleiding te gaan doen. Ik ben daar niet zo bang voor, omdat ik denk dat ik de redelijkheid van ons voorstel goed kan uitleggen: in andere landen die al een sociaal leenstelsel hebben ingevoerd, blijkt dat jongeren zich niet laten weerhouden te gaan studeren als ze dat kunnen en nemen we uitgebreid de tijd voor de invoering. De komende weken ga ik op tournee langs hogescholen en universiteiten; dan zal dit onderwerp ongetwijfeld aan de orde komen.

Het partijprogramma is nu vastgesteld, na een drukke dag vergaderen. En ook de kandidatenlijst werd uiteindelijk ongewijzigd vastgesteld. Na de speeches van Mariëtte Hamer, Lilianne Ploumen en de afscheidsspeech van Wouter Bos mocht ook ik spreken. Mijn speech vindt u hier. Mooi in het congres vond ik dat er voortdurend en met grote warmte aandacht werd besteed aan de man aan wie we te danken hebben waar we nu staan: Wouter Bos. Dat begon al ’s ochtends met de ontroerende woorden van Mariëtte Hamer en staande ovaties. Lilianne Ploumen vertelde hoe ze de afgelopen weken in Amsterdam twee leiders om zich heen had. Want Wouter heeft mij intensief ingewerkt, beter kun je niet beginnen als nieuwe lijsttrekker. Hij vertelde zondag dat hij blij was zelf zijn opvolger te hebben mogen kiezen, dat was fijn om te horen. Aan alle mensen die hem met pijn in het hart zien vertrekken, zei hij: steun Job zoals je mij zou hebben gesteund op 9 juni.

De campagne gaat beginnen, we zijn er klaar voor.

Job Cohen